Borstverkleining twijfel

 Afdrukken E-mail

Ook ik ben een vrouw met te zware borsten. Opzich nog niet eens zo heel groot (75E) maar ze hangen erg, en ik ben pas 21. Al 5 jaar loop ik te kampen en me te schamen.

Afgelopen jaar heb ik met een vriendin gesproken die 10 jaar geleden een verkleining heeft ondergaan. Mijn ouders wisten niet hoe ik me voelde, en na dit gesprek moest ik het toch ook aan mijn moeder vertellen. Een kennis die ervan afwist is er ooit tegen mn moeder over begonnen, maar op het verkeerde moment en de verkeerde plek en dat werd toen eigenlijk erg afgekapt en ik zou dat zelf wel zeggen. Daardoor ben ik er nooit meer mee naar mijn moeder gegaan; ze zou het toch niet snappen.

Omdat ik er mee zat heb ik met de beste vriendin van me moeder gepraat die zelf de operatie dus 10 jaar geleden heeft ondergaan, en ook gekeken hoe het er na de operatie uitzag. Van haar en haar man moest ik het toch vertellen.

Mijn moeder was ondertussen enigzins ingelicht maar ik durfde niet. Op de dag dat ik het zou gaan vertellen kreeg ik een lieve sms van d'r; Hoi kelly kom maar gerust allen, bijt je niet. Kusje mamma. Ik zat in de auto en zette het nummer van Blof op; niet dan dit. Ik heb de hele weg gehuild. Vond haar sms wel heel lief.

Thuis aangekomen pakte mn moeder me vast en vertelde me dat ik met alles thuis kon komen en dat ze niet snapte waarom ik nooit hiermee was gekomen. Ik mocht even lekker bij dr huilen. Heb haar uitgelegd dat ik niet meer durfde vanwege dat gesprek inmiddels al zo'n 3 jaar daarvoor. Ze heeft mij uitgelegd waarom ze toen zo reageerde >> voornamelijk omdat het in de kantine van ons sportcomplex was>> en ik snap dat nu wel, hoewel ik niet begrijp waarom ze zelf daar dan later nooit op terug is gekomen.


Ik heb een afspraak bij de huisarts gemaakt en daar eind november/begin december naartoe gegaan. Mn moeder ging mee. De huisarts heeft me doorverwezen naar het ziekenhuis en eenmaal thuis heb ik meteen gebeld. Het was al zon opluchting; alle spanning en ellendig voelen na 5 jaar mocht nu eindelijk gezien worden en er was al actie ondernomen. 27 Dec. 2006 kon ik terrecht bij plastische chirurgie.

Deze heeft gekeken en ze vond ook dat er vooral gelift moet worden. Aanvraag werd gedaan bij het ziekenhuis. Reactie kon wel 6 weken duren. Na deze ca 6 weken kreeg ik bericht; de aanvraag kon niet in behandeling genomen worden; het ziekenhuis had namelijk geen maten doorgegeven. Kwaad was ik; hoe konden ze dit nou vergeten? Na heen en weer bellen naar ziekenhuis en ziekenfonds zou ik via het ziekenhuis dat weer moeten laten weten. Het zou dan binnen 2 weken geregeld kunnen worden.

Na 3 weken heb ik gebeld; want ik sta er dagelijks mee op! Mij werd verteld dat ik de brief nog net niet binnen had; de goedkeuring was onderweg; WAT? hoor ik dat goed? goedkeuring?? ik herhaalde het en bevestiging kreeg ik!! ik was ZO blij!! inmiddels zijn we nu bijna een week verder en afgelopen zaterdag 10 maart heb ik de goedkeuringsbrief binnen gehad. Vandaag 14 maart zelf contact opgenomen met het ziekenhuis; en deze nemen contact met mij op als ze me in kunnen plannen; wachtlijst is mij verteld is ongeveer 3 maanden!!!!!!!

Ik ben wel zenuwachtig maar ontzettend blij; straks kan ik eindelijk trots zijn op mijn borsten; rugklachten weg, wat wil je nog meer!!!!

Trots zijn en alles laten zien aan mijn vriend; die me volledig steunt en ook al zijn mannen vaak gek op grote borsten; dat ik me prettig voel vind hij het belangrijkst. en ik ook!!!!